Katarzyna II Wielka
Księżniczka Sophia Augusta Anhalt--Zerbst przybyła z Prus do Rosji w wieku 14 lat. Przeszła na prawosławie i przyjęła imię Katarzyna. Mając 15 lat, poślubiła wnuka Piotra Wielkiego, również Piotra. Po 17 latach małżeństwa jej mąż został carem Piotrem III i niemal natychmiast Katarzyna dokonała przewrotu pałacowego. Ogłosiła się cesarzową i niezwłocznie przystąpiła do reformowania Rosji, starając się uczynić z niej mocarstwo. Jako władczyni światła i wykształcona, przywiązywała dużą wagę do podniesienia poziomu oświaty i opieki lekarskiej. Była znawczynią sztuki i literatury, sama też malowała, pisała opowiadania i sztuki teatralne, prowadziła interesującą korespondencję z wielkimi postaciami swej epoki, m.in. z Wolterem. Za jej panowania Rosja poszerzyła swe terytorium na wschodzie aż do Oceanu Spokojnego, na zachodzie zajęła znaczną część ziem polskich, na południu zaś sięgnęła aż po Krym i Morze Czarne. Dzięki zręcznej dyplomacji Katarzyny te zdobycze terytorialne okazały się dość trwałe.